Oplaaiende onenigheid bij centrale banken wakkert volatiliteit aan: McGeever
In dit artikel:
Van Tokio tot Washington groeit de verdeeldheid onder centrale bankiers over hoe te reageren op de nieuwe mondiale energieschok, wat volgens de columnist leidt tot meer beleidsonzekerheid, onduidelijke communicatie en hogere marktvolatiliteit. Met Brent-olie rond de $120 per vat — ongeveer het dubbele van begin dit jaar — staan beleidsmakers voor het dilemma of ze rente moeten verhogen om inflatie te bestrijden of moeten versoepelen om groei te steunen. Veel instanties kiezen voorlopig voor afwachten in de hoop dat de oorlog met Iran snel eindigt, maar het gehoorde protest van haviken neemt toe.
Recent bewijs van die scheuring: de Federal Reserve hield op 29 april de federal funds-rente op 3,50–3,75% maar kwam uit op een 8-4-stemming, de grootste verdeeldheid sinds 1992; vier beleidsleden waren het oneens, één wilde al verlagen en drie vonden dat de begeleidende tekst geen versoepelingsbias moest bevatten. De Bank of Japan stemde een dag eerder 6-3 om de beleidsrente op 0,75% te laten; drie bestuursleden pleitten voor een verhoging, de sterkste interne onenigheid sinds 2016. Zulke nipte uitkomsten bemoeilijken eenduidige boodschappen aan markten en bedrijven over het toekomstige rentepad.
De wisseling van de wacht bij de Fed vergroot de onzekerheid extra. Jerome Powell hield zijn laatste vergadering als voorzitter en benadrukte dat uiteenlopende meningen binnen het comité niet verrassend zijn gezien de reeks uitzonderlijke aanbodschokken sinds 2020 (pandemie, oorlog in Oekraïne, recente tarieven en nu de Iran-conflict). Kevin Warsh wordt naar verwachting Powells opvolger, maar er is zorg dat hij beleidsmatig in de minderheid kan belanden — vooral nu president Trump publiek druk uitoefent en gezegd heeft teleurgesteld te zijn als Warsh niet meteen voor een renteverlaging stemt. Economen waarschuwen dat een voorzitter die structureel in de minderheid zit marktreacties kan verergeren.
Onderzoek ondersteunt de zorgen: een studie van Tsang en Yang gebruikte deep learning om ‘verborgen dissent’ in FOMC-transcripten te meten en vond dat dergelijke onenigheid de verwachte aandelenvolatiliteit verhoogt, aandelenkoersen drukt en obligatierentes en gepercipieerde renterisico’s opdrijven. Dat impliceert dat niet alleen het uiteindelijke beleid, maar ook de mate van onderlinge consensus waardevolle informatie voor beleggers is.
Kortom: door hogere energieprijzen en geopolitieke schokken nemen de meningsverschillen binnen centrale banken toe. Dat verkleint de voorspelbaarheid van rentevoeten, maakt communicatie lastiger en vergroot de kans op schommelingen op financiële markten — met name als toekomstige stemmingen vaker nipt uitvallen of een nieuwe voorzitter beleidsmatig aan de zijlijn staat.