Powells beslissing over Fed-bestuurszetel kan Warshs leiderschap bepalen
In dit artikel:
In Washington staat de toekomstige samenstelling van de Federal Reserve onder druk nu het afhangt van wat Fed-voorzitter Jerome Powell besluit te doen nadat zijn leiderschapstermijn in mei afloopt. Powell zei voor het eerst publiekelijk dat hij de Fed niet zal verlaten voordat het strafrechtelijk onderzoek onder leiding van aanklager Jeanine Pirro “volledig en echt is afgerond, met transparantie en finaliteit”. Hij heeft nog niet beslist of hij zijn gouverneurszetel — die doorloopt tot 2028 — zal behouden, een keuze die grote gevolgen heeft voor de voorgestelde opvolger Kevin Warsh en voor plannen van president Trump en minister van Financiën Scott Bessent om de Fed te hervormen.
De discussie draait niet alleen om symboliek maar ook om macht: als Powell aanblijft als gouverneur terwijl Warsh mogelijk voorzitter wordt, ontstaat een ongebruikelijke situatie — soms aangeduid als “twee pausen” — waarbij een vertrekkend maar zittend zwaargewicht en een nieuwe baas tegelijk invloed uitoefenen. Sommige analisten achten die uitkomst onwaarschijnlijk; zij verwachten dat het Pirro-onderzoek wordt gesloten, Warsh door de Senaat bevestigd wordt en Powell daarna met pensioen gaat. Anderzijds hebben Republikeinse senatoren zoals Thom Tillis gezegd Warsh niet te zullen steunen zolang het onderzoek loopt, waardoor Powells voorwaarde voor vertrek mogelijk vóór een nieuwe benoeming vervuld raakt.
Behalve de Pirro-zaak liggen er nog andere bedreigingen voor de Fed op tafel: Trump probeert volgens de stukken door Fed-gouverneur Lisa Cook te ontslaan (een zaak die bij het Hooggerechtshof ligt) en Bessent heeft voorstellen gedaan zoals woonplaatsvereisten voor regionale Fed-bankpresidenten. Powell zegt dat hij zal blijven zolang dat het beste is voor de instelling en haar publieke taak, en analisten wijzen erop dat zijn besluit om in het ongewisse te blijven zelf een machtsmiddel is om politiek gedrag tegen te houden.
Er zijn zowel institutionele als reputatierisico’s. Als Powell zou blijven, kan dat fungeren als tegenwicht tegen politieke inmenging, maar het zou ook de nieuwe voorzitter en het Witte Huis confronterend tegemoet treden en vragen oproepen over politicisering van de Fed. Historisch precedent is schaars; de enige vergelijkbare situatie dateert uit de jaren vijftig met Marriner Eccles, maar die context week af van de huidige.
De ongeschreven norm wil dat vertrekkende Fed-chefs hun gouverneurszetel opgeven, deels om de onafhankelijkheid van de centrale bank te eerbiedigen. Gouverneurs hebben daarom 14-jarige termijnen om hen te beschermen tegen politieke cycli. Economisch specialisten benadrukken dat, eenmaal bevestigd, Warsh institutionele onafhankelijkheid zal hebben om beleid te voeren, maar ook dat de regering bereid lijkt alle middelen in te zetten om invloed te verwerven — waardoor Powells uiteindelijke keuze bepalend kan zijn voor de bestuurbaarheid en autonomie van de Fed in de komende jaren.