Rente in een hogere versnelling

In dit artikel:

De kapitaalmarktrentes in de Verenigde Staten en Nederland zijn technisch overtuigend uitgebroken naar boven. Dat vergroot de zorgen onder beleggers, mede omdat de inflatie nog altijd hoog is. De obligatiemarkt lijkt bovendien rekening te houden met een mogelijk hogere Amerikaanse beleidsrente. De koers van langlopende Amerikaanse staatsobligaties daalde daardoor naar het laagste niveau in twintig jaar, terwijl het rendement opliep tot het hoogste niveau sinds 2000.

De Amerikaanse 30-jaarsrente passeerde een belangrijke weerstandslijn die meerdere toppen sinds 2002 verbond, waaronder een niveau rond 5,33%. Volgens de technische analyse kan daarmee een nieuwe langdurige stijgende trend zijn begonnen. De rente zal daarbij waarschijnlijk niet in een rechte lijn oplopen en moet onderweg meerdere eerdere toppen doorbreken. Een mogelijk koersdoel ligt op termijn rond 10%.

Ook de Nederlandse 10-jaarsrente laat een duidelijke trendbreuk zien. De rente steeg tot 3,58% en passeerde daarmee overtuigend de weerstand op 3,33%, de top van eind 2023. Technisch is er daardoor ruimte richting 4%. Steunniveaus liggen rond 2,95% en 2,68%, terwijl de oplopende 200-dagenlijn de stijgende trend bevestigt. In het spiegelbeeld daarvan is een verkoopsignaal voor Nederlandse obligaties ontstaan.

De ontwikkeling is ongunstig voor bezitters van langlopende staatsobligaties en voor huizenbezitters, omdat hogere marktrentes lenen duurder maken. Voor obligatiebeleggers geldt dat koersen en rentes tegengesteld bewegen. Een bestaande obligatie met een vaste coupon wordt aantrekkelijker als de marktrente daalt, waardoor de koers stijgt. Bij een hogere marktrente daalt de waarde van diezelfde obligatie, omdat nieuw uitgegeven obligaties meer rendement bieden.

Het effectieve rendement, ofwel de yield to maturity, wordt bepaald door de actuele koers, de vaste coupon en de resterende looptijd. De coupon verandert niet; de koers past zich aan zodat het rendement aansluit bij de marktrente. Vooral langlopende obligaties zijn hiervoor gevoelig, omdat hun duration hoger is. De conclusie van de auteur blijft daarom dat voorzichtigheid geboden is: pas bij een duidelijke dalende rentetrend komt duurzaam herstel van obligatiekoersen in beeld.