Schrijver Marion Bloem in gesprek met haar zoon: 'Ik begreep niet waarom ouders van vriendinnen mij wegstuurden'

In dit artikel:

Schrijver Marion Bloem en haar zoon Kaja Wolffers spreken in Amsterdam over hun Indische identiteit en de invloed daarvan op hun jeugd, familie en werk. Bloem ontdekte haar Indische afkomst beter nadat ze in de jaren tachtig afstand nam van Nederland. Ze groeide op in Soesterberg, tussen gevluchte Indische militairen, maar werd ook geconfronteerd met uitsluiting en stereotiepe ideeën over Indische meisjes.

Wolffers voelde zich als kind niet sterk anders, hoewel hij vanwege zijn uiterlijk werd uitgescholden en bij het studentencorps de bijnaam ‘Pinda’ kreeg. Zowel hij als zijn moeder herkennen bij kinderen van Indische moeders en witte Nederlandse vaders de neiging om extra hard te werken en zich niet te veel op de voorgrond te plaatsen. Wolffers verbindt dat gevoel aan zijn Indische grootmoeder, die een belangrijke rol speelde in zijn opvoeding.

In hun familie werden verhalen over de Japanse bezetting en het geweld in de jappenkampen doorgegeven. De grootvader van Kaja vertelde daar vaak op humoristische of heroïsche wijze over, waardoor de onderliggende trauma’s pas later zichtbaar werden. Bloem schreef haar boek *Geen gewoon Indisch meisje* omdat zij als jongere geen herkenbaar verhaal had gelezen over meisjes die tussen twee culturen opgroeien. Het boek hielp haar bepalen welke Indische gewoonten en waarden ze wilde behouden of juist loslaten.

Voor Bloem is Indisch zijn geen vaste of voortdurende identiteit. Ze koestert het familiegevoel, de onderlinge herkenning en de rijkdom van eten, maar verzet zich tegen romantisering van het koloniale verleden en tegen stereotypering. Wolffers voelt zich vooral Nederlander, al zoekt hij naar eigen zeggen onbewust herkenning in zijn Indische vrouw. Beiden missen de hechte familiekring die na het overlijden van Bloems vader uiteenviel.

Wolffers, werkzaam bij Amazon, vindt dat televisie een zo divers mogelijk beeld van de samenleving moet laten zien. Volgens hem is er vooruitgang geboekt, onder meer door producties als *Mocro Maffia* en de diverse realityserie *Good Luck Guys*, al gaat verandering langzaam. Bloem pleit eveneens voor meer gekleurde mensen in de media; zij zette zich daar al in de jaren tachtig voor in.

Het gesprek gaat ook over Indisch eten, bijgeloof en spiritualiteit. Bloem gelooft in de aanwezigheid van overleden familieleden en ervaart haar overleden man Ivan nog via diens energie. Wolffers heeft weinig met die tradities, maar draagt wel een beschermend steentje bij zich. Uiteindelijk benadrukt Bloem dat mensen niet voortdurend in afkomst of categorieën moeten worden ingedeeld: volgens haar is iedereen in de eerste plaats mens.