Seksuele bevrijding aan de paal

In dit artikel:

Mijn vriendin Dana raakte onlangs verslingerd aan paaldansen nadat ik haar overhaalde een abonnement te nemen op een sportles-app zodat we minstens één keer per week iets samen zouden doen. Ik sleepte haar mee naar mijn favoriete spinles op dinsdagochtend en mijn circuittraining op donderdagavond, maar die vielen niet in haar smaak; via de app vond ze zelf een paaldansles en was ze verkocht.

Ik stond sceptisch tegenover paaldansen: is het sport of eerder een veredelde stripshow? Dana en andere beoefenaars benadrukken de fysieke zwaarte — het vereist veel corekracht om horizontaal aan een verticale paal te hangen — maar hun video’s van sensuele bewegingen verschijnen al snel op sociale media. Dat roept bij mij vragen op over performatieve empowerment: wanneer wordt seksuele bevrijding zichtbaar gemaakt voor eigen regie, en wanneer speelt de male gaze nog steeds de hoofdrol?

Om mijn vooroordeel te onderzoeken besloot ik mee te doen. De dansschool voelde niet als een glitterstudio maar eerder als een warm buurthuis met yogasfeer: wierook, een hartelijke begroeting en zelfs een rekje met gratis kleding. De les bleek vooral fysiek pittig — klim- en krachtoefeningen, eerder dan instant sensualiteit — en de lerares gaf functionele instructies in plaats van flirterige aanmoedigingen. Ik bleef ambivalent: enerzijds begrip voor de empowerment die paaldansen kan bieden, anderzijds bezwaar tegen de directe consumptie ervan op apps en feeds.

Uiteindelijk maakte de ervaring me milder, maar ik weet nog niet of ik terugkom — en mijn Instagram blijft leeg.