Spanning en mysterie: 'Je gaat je afvragen: maar wat is er dan om de hoek?'

In dit artikel:

Kunstenaar Michiel Kluiters maakt mysterieuze beelden van binnenruimtes die monumentaal en bijna abstract ogen. Op zijn foto’s lijken gangen, deuropeningen en schaduwen deel van enorme, verlaten gebouwen, terwijl ze in werkelijkheid afkomstig zijn van houten bouwsels in zijn atelier in Zaandam. Zijn modellen variëren van het formaat van een bierkrat tot dat van een koelkast.

Kluiters, die aan de kunstacademie leerde spelen met schaal en perspectief, gebruikt trompe-l’oeil om de kijker te laten twijfelen aan wat echt is. Hij ziet zichzelf vooral als beeldhouwer: fotografie is voor hem het middel om een zorgvuldig gekozen aanzicht van zijn sculpturen met anderen te delen. De bouwsels ontstaan zonder vastomlijnd plan. Maandenlang werkt hij intuïtief, reagerend op toevallige vormen en ontdekkingen. Soms zaagt hij een model zelfs open of draait hij het om, totdat een interessanter beeld ontstaat.

De modellen fungeren als coulissen waarin hij met perspectief, licht en schaduw spanning oproept. Met gekleurde ledlampen en wisselende lichtsterktes kan dezelfde ruimte zowel utopisch als dystopisch aanvoelen. Ook laat hij zaagsel, ruwe plekken en andere sporen van het maakproces zichtbaar. Daardoor blijven de beelden fysiek en menselijk, in contrast met de gladde perfectie die volgens hem in het tijdperk van AI steeds belangrijker wordt.

Kluiters wil geen eenduidig verhaal voorschrijven. Zijn ruimtes moeten aanvoelen alsof ze net zijn verlaten en nodigen de kijker uit om er in gedachten binnen te stappen. De vragen die dan ontstaan — waar de ruimte is en wat zich achter de hoeken bevindt — vormen volgens hem het begin van de verbeelding.