Stagflatie of niet, rente moet stapje omhoog

In dit artikel:

De oorlog in het Midden-Oosten werkt als een nieuwe inflatie-driver en zet de Europese economie onder druk, stelt de auteur. Centrale bankiers zoals ECB-president Christine Lagarde en Fed-bestuurder Jerome Powell proberen te nuanceren: zij zien de huidige situatie niet als een herhaling van de stagflatie uit de jaren zeventig. Destijds ging langdurig hoge inflatie samen met krimpende bedrijvigheid en oplopende werkloosheid (in Nederland rond 1974–1976 lag de inflatie grofweg rond 10 procent) — en pas het harde rentebeleid van Paul Volcker (rentes tot circa 20 procent begin jaren tachtig) doorbrak die periode, zij het ten koste van een forse recessie.

Toch tekenen zich nu wel stagflatoire elementen af. In de eurozone viel de economische groei in het eerste kwartaal terug naar slechts 0,1 procent, terwijl de jaar-op-jaar-inflatie in mei versnelde naar 3,2 procent. Belangrijk verschil met de jaren zeventig is dat de prijsdruk tegenwoordig vooral voortkomt uit een externe schok (de oorlog) en niet uit een oververhitte binnenlandse vraag. Dat maakt de beleidsreactie complexer: een hogere rente kan de groei verder afremmen, maar zou tegelijk nodig kunnen zijn om een blijvende opwaartse inflatiespiraal en verlies van geloofwaardigheid van de centrale bank te vermijden.

Met een ECB-vergadering op komst waarschuwt de auteur dat de centrale bank niet opnieuw een 2022-achtige ontsporing van de inflatie kan toelaten. Gegeven haar kerntaak — prijsstabiliteit — is daadkracht en geloofwaardige rentebeleid vereist, ook als dat op korte termijn economische pijn betekent. De schrijver is voormalig economie-redacteur van het RD.