Thekla Reuten: 'Mijn gedrevenheid is me met de paplepel ingegoten'

In dit artikel:

Actrice Thekla Reuten vertelt over haar jeugd, haar liefde voor theater en Jacques Brel, haar werk als actrice en haar maatschappelijke betrokkenheid. Op het Sint-Vituscollege in Bussum raakte ze gefascineerd door Brel. Ze schreef diens Franstalige songteksten met de hand over om ze te leren en te kunnen zingen. Haar liefde voor cultuur kreeg ze van haar ouders mee, die haar al jong meenamen naar films en toneel. Tijdens haar middelbareschooltijd volgde ze bovendien lessen aan de Jeugdtheaterschool in Amsterdam. Na het zien van films als Annie wist ze dat ze wilde acteren.

Reuten, die onder meer bekend is van De Tweeling, Narcosis en Voor de meisjes, spreekt openhartig over haar perfectionisme. Ze kan volledig opgaan in een rol of project en wil vaak alles tot in de puntjes beheersen. Die gedrevenheid levert haar veel op, maar maakt het ook moeilijk om te accepteren dat iets al goed genoeg is. Ze vermoedt dat onder die neiging angst en een sterk plichtsbesef schuilgaan. Haar vader overleed toen ze 24 was. Hij had zijn priesterambt neergelegd nadat hij verliefd was geworden op haar moeder. Van hem kreeg ze mee dat mensen verantwoordelijkheid dragen voor elkaar en dat hun handelen ertoe doet.

In haar acteerwerk zoekt Reuten naar verhalen die haar wereldbeeld verdiepen en empathie oproepen. Voor haar rol in Voor de meisjes, als de vasthoudende Anouk die een ander gezin onder druk zet om haar zieke dochter te redden, won ze een Gouden Kalf. Hoewel het personage ver van haar afstaat, herkende ze het instinct om voor een kind op te komen. Vanaf 10 december is ze te zien in de serie Grand Hotel aan Zee. Daar speelt ze Sandra, een weduwe die na de Eerste Wereldoorlog haar hotel wil voortzetten, maar als vrouw buiten de erfenis valt. Volgens Reuten laat de serie zien hoe vrouwen en mannen gevangen zaten in traditionele rolpatronen en hoe recent de strijd voor gelijke rechten nog is.

Reuten vindt dat de film- en televisiewereld nog steeds wordt gedomineerd door een wit, heteroseksueel mannelijk perspectief. Ze pleit voor meer evenwicht in zowel de samenstelling van crews als de verhalen die worden verteld. Tijdens de opnamen van Grand Hotel aan Zee bestond de cast en crew voor ongeveer 60 procent uit vrouwen, iets wat volgens haar normaler zou moeten zijn. Ook mannen zitten volgens haar vast in beperkende verwachtingen, bijvoorbeeld dat ze altijd sterk moeten zijn en heldenrollen moeten vervullen. Ze zegt zich minder verbonden te voelen met het woord feminisme en verlangt vooral naar een samenleving waarin gelijkwaardigheid vanzelfsprekend is.

Samen met haar man, acteur Gijs Naber, probeert ze werk en ouderschap te combineren. Toen Reuten een periode fulltime werkte, nam Naber thuis de dagelijkse zorg op zich. Toen hij vervolgens een klus aannam, stelde Reuten bij de onderhandelingen als voorwaarde dat hij op tijd op het schoolplein kon staan. Volgens haar krijgen vaders die eis veel minder vaak voorgelegd dan moeders, wat laat zien dat gelijkheid niet alleen een ideaal is maar ook in de praktijk moet worden afgedwongen.

Die praktische instelling komt ook terug in haar inzet voor Smartphonevrij Opgroeien. In de zomer van 2024 sprak ze met andere ouders af om smartphones uit te stellen tot kinderen veertien zijn en sociale media tot hun zestiende. Inmiddels hebben ouders in alle Nederlandse gemeenten ouderpacten gevormd en zijn er scholen die smartphonegebruik ontmoedigen. Reuten waarschuwt voor slaaptekort, concentratieproblemen, slechtere leesvaardigheid en de invloed van algoritmes, die kinderen volgens haar naar onder meer de manosfeer, eetstoornissen en zelfbeschadiging kunnen leiden. Ze vindt dat ouders en kinderen onvoldoende worden beschermd tegen de belangen van technologiebedrijven.

Ook verzet ze zich tegen de druk op vrouwen om ouder worden te verbergen. Ze ziet de jaren na de vijftig juist als een krachtige levensfase waarin vrouwen ervaren, mondig en vrijer kunnen worden. Zelf wil ze voorlopig vooral tijd met haar zoons doorbrengen. Regisseren sluit ze voor later niet uit; ze werkt al aan de rechten van een boek dat volgens haar verfilmd moet worden.