Ulkuhanbatuhan maakt mode voor een betere wereld

In dit artikel:

Batuhan Demir, Ülkühan Akgül en Kaan Hiçyılmaz vormen samen het jonge Nederlandse modemerk Ulkuhanbatuhan. Vanuit hun studio in een voormalige pastorie in Amsterdam werken ze aan een nieuwe collectie, Mens-erger-je-niet, die begin september tijdens Amsterdam Fashion Week wordt gepresenteerd.

Hun ontwerpen zijn sculpturaal en uitgesproken, met grote volumes, scherpe schouders en handgemaakte details. De kleding is voor het trio geen doel op zich, maar een middel om maatschappelijke thema’s zichtbaar te maken. In eerdere collecties en projecten onderzochten ze onder meer arbeidsmigratie, vluchtelingenverhalen, kapitalisme, discriminatie en diversiteitspolitiek. Zo verwees een top van zwart-witte legostenen naar gastarbeiders die hun toekomst steen voor steen opbouwen. Voor de State of Fashion Biënnale maakten ze ontwerpen rond vluchtelingen die succesvolle immigranten werden.

Mens-erger-je-niet is ontstaan uit ergernis over de manier waarop mensen zich druk maken om kleine ongemakken, terwijl grote problemen worden genegeerd. Het bordspel staat volgens de ontwerpers symbool voor een samenleving waarin niet iedereen vanaf dezelfde positie begint en waarin de regels vooral eerlijk lijken zolang iemand wint. De collectie bestaat uit onder meer sculpturale jurken en monumentale hoeden.

De drie ontwerpers delen een Turkse achtergrond en zeggen daardoor vergelijkbare waarden, een sterke werkethiek en een gevoel voor onderlinge zorg te hebben. Hun samenwerking begon nadat Akgül en Demir elkaar in 2023 leerden kennen tijdens Lichting, een presentatie voor modetalent. Hiçyılmaz werd later via Fashionclash bij een gezamenlijk project betrokken. Na projecten voor de State of Fashion Biënnale en een gezamenlijke winst van de Frans Molenaar Coutureprijs in 2025 besloten ze officieel als trio verder te gaan. In april legden ze hun merk vast.

Binnen het collectief vullen ze elkaar aan: Demir werkt graag groot en theatraal, Akgül richt zich op patronen en ambachtelijk handwerk, en Hiçyılmaz bewaakt de details. De samenwerking groeide uit een intensieve periode waarin ze noodgedwongen samenwoonden en werk, koken en slapen deelden. Door goed te communiceren en ruimte te geven wanneer iemand een slechte dag heeft, houden ze de samenwerking werkbaar.

Hun werk gaat ook over persoonlijke ervaringen. Akgül verwerkte in de collectie Etnisch Profiteren het ongemak van als ‘diversity hire’ te worden ingezet: gewaardeerd worden vanwege een etnische achtergrond of seksuele identiteit in plaats van vanwege vaardigheden. In een presentatie in het Kunstmuseum Den Haag tonen ze bovendien kleding die reageert op homofobe scheldwoorden en traditionele ideeën over mannelijkheid.

Ulkuhanbatuhan bevindt zich nog in de start-upfase. De ontwerpers willen een duurzaam couturehuis opbouwen waarvan ze kunnen leven, met een eigen atelier en personeel. Voorlopig combineren twee van hen het merk met ander werk. Hun ambities reiken verder: Akgül droomt van een groot modeatelier, Demir van een boerderij met vlindertuin en Hiçyılmaz van een verhuizing van Rotterdam naar Amsterdam.