Van afwijzing naar omwijzing

In dit artikel:

Columnist Van Os stelt met een ironische toon dat afwijzing de wortel van veel kwaad is en bespreekt hoe mensen erop reageren. Hij gebruikt overdrijvende historische voorbeelden (bijv. een gefingeerde afwijzing van Hitler op de kunstacademie of vermeende afwijzing van Darwin) om te laten zien hoe rancune of eergevoel tot grote gevolgen — en grote ideeën — kan leiden.

Kernpunt is dat afwijzing bijna onvermijdelijk is en bij veel mensen een copingmechanisme activeert: in plaats van jezelf af te vragen wat er misgaat, projecteer je de schuld op anderen en maak je jezelf wijs dat de wereld fout is. Dat verzacht de pijn op korte termijn, maar leidt vaak tot blijvende verbittering, wraakzuchtig gedrag of het maskeren van persoonlijke frustratie als schijnbaar nobel activisme. Een onderscheidend kenmerk van zo’n gefrustreerde “activist” is dat hij nooit tevreden raakt, in tegenstelling tot iemand die daadwerkelijk om een doel geeft.

Van Os dringt erop aan eerlijk naar jezelf te kijken en afwijzing niet systematisch buiten jezelf te leggen — een advies dat vooral relevant is in literaire kringen, waar klaagcultuur en slachtoffergedrag regelmatig voorkomen. De column sluit met zelfspot: de schrijver beweert te weten dat hijzelf wél onterecht wordt benadeeld. Het stuk verscheen bij FD Persoonlijk en gebruikt humor en overdrijving om een serieuze waarschuwing te geven tegen blijvende bitterheid na afwijzing.