Van ban de bom naar omarm de bom

In dit artikel:

Roel van Duijn, geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog, schetst hoe zijn opvattingen en persoonlijkheid in de loop van decennia zijn veranderd. Als jongeman voerde hij op zijn achttiende acties tegen de atoombom, wat hem in 1961 zijn schoolplek kostte en hem in de jaren zestig naar Provo en de kabouters bracht — de destijds rebelse Nederlandse tegenbewegingen. Zijn activisme zet zich voort, nu vooral als schrijver, maar inhoudelijk heeft hij zich ontwikkeld: waar hij vroeger tegen kernwapens streed, pleit hij nu voor een Europese atoombom als afschrikmiddel tegen leiders als Poetin en Trump, uit vrees voor hun aantasting van westerse democratieën.

Die ideologische verschuiving verklaart hij niet alleen uit geopolitieke omstandigheden maar ook uit persoonlijke groei: confrontaties met bedriegers en agressie leidden tot meer realisme en volwassenheid. Een ingrijpende liefdescrisis rond zijn zestigste was een keerpunt. Wat aanvankelijk leek op onoverkomelijke hartzeer bracht hem tot inzicht over zelfliefde; hij schreef er een boek over en richtte een 'Hulppost liefdesverdriet' op. Daarmee hielp hij honderden mensen herstellen van liefdespijn en vond hij zelf genezing — sindsdien heeft hij geen vergelijkbare hartstochtelijke roeren meer gehad.

Recent kreeg hij symbolisch ook erkenning van zijn verleden: het Montessori Lyceum dat hem destijds liet vertrekken nodigde hem uit voor een lezing en reikte hem alsnog zijn diploma uit. Van Duijn ziet dit als bevestiging dat verandering mogelijk is en dat de wereld soms naar je toegroeit wanneer je zelf verandert.