Verkoopgolf kleine huizenbeleggers zet onverminderd door

In dit artikel:

Kleinere particuliere vastgoedbeleggers blijven in hoog tempo huurwoningen verkopen, een trend die zich in het eerste kwartaal van 2025 heeft versterkt. Volgens het Kadaster werden in deze periode 13.110 huurwoningen verkocht, waarvan bijna 3.500 door particuliere beleggers – het hoogste aantal ooit voor een eerste kwartaal en een stijging van 37% ten opzichte van 2024. Deze verkopen concentreren zich vooral in universiteitssteden, wat het tekort aan studentenhuisvesting verder verergert. Ongeveer twee derde van deze woningen werd gekocht door koopstarters die er zelf in gaan wonen.

Hoewel het totale woningbezit van private investeerders licht daalde van 9,3% naar 9,2%, blijft institutionele beleggers hun bezit uitbreiden, bijvoorbeeld via nieuwbouw, kantoorsplitsingen en herbestemming. De groeiende verkoop door kleinere beleggers komt mede door overheidsmaatregelen die het rendement van verhuurders onder druk zetten, zoals hogere vermogensbelasting, een verbod op tijdelijke huurcontracten en strengere huurprijsregulering via de Wet betaalbare huur. Deze regels maken het verhuren voor veel particuliere beleggers minder aantrekkelijk, waardoor zij hun woningen uitponden en zo het aanbod op de huurmarkt afneemt.

Woningmarkteconoom Matthijs Korevaar waarschuwt dat deze ontwikkelingen een zorgelijke trend zijn, omdat juist door bevolkingsgroei en meer huishoudens het huuraanbod zou moeten toenemen. Investeringen in huurwoningen staan echter onder druk door politieke keuzes, zoals de geplande huurbevriezing die ook woningcorporaties beperkt in hun mogelijkheden.

Om de verkoopgolf te remmen wil woonminister Mona Keijzer de Wet betaalbare huur aanpassen, zodat verhuurders vanaf 2026 hogere huren mogen vragen voor woningen met een hoge WOZ-waarde. Daarnaast spreken coalitiepartijen af de middenhuurwet te versoepelen en de puntengrens te verlagen, met mogelijke uitzonderingen voor kleine beleggers, al zijn de details daarvan onduidelijk. Keijzer richt haar prioriteit voorlopig op het aanpakken van de tijdelijke sociale huurbevriezing, die de bouw van sociale woningen ernstig bedreigt en financiële problemen voor veel woningcorporaties kan veroorzaken. Hiermee blijft de huurmarkt voorlopig onder druk staan, terwijl het politieke doel juist is het aanbod betaalbare huurwoningen te vergroten.