Vier vragen over de starterslening: voor wie is die lening, en heeft ze zin?

In dit artikel:

De starterslening helpt beginnende huizenkopers het verschil te overbruggen tussen hun maximale hypotheek en de aankoopprijs. De gemeentelijke lening bedraagt maximaal 20 procent van de laagste van de koopsom, de aanneemsom of de getaxeerde marktwaarde. In de eerste drie jaar betalen starters geen rente en aflossing. De NHG-grens geldt doorgaans als maximale woningprijs, maar gemeenten kunnen strengere limieten instellen.

De voorwaarden verschillen per gemeente. Zo gelden uiteenlopende leeftijdsgrenzen, maximale leenbedragen en eisen voor lokale binding. In sommige gemeenten moeten aanvragers er al meerdere jaren wonen of recent gewoond hebben. De regeling is uitsluitend bedoeld voor mensen die voor het eerst een woning kopen; wie voldoende bij een bank kan lenen of te veel vermogen heeft, komt niet in aanmerking. Door de hoge vraag raken de beschikbare gemeentelijke budgetten op verschillende plaatsen sneller uitgeput.

Er zijn ook andere mogelijkheden. Via het Nationaal Fonds Betaalbare Koopwoningen kunnen ontwikkelaars en woningcorporaties nieuwbouwwoningen onder de marktwaarde aanbieden aan kopers tot 35 jaar met een inkomen tot twee keer modaal. De Hypotheekshop pleit daarnaast voor een landelijke koopsubsidie, zoals die tussen 2001 en 2010 bestond.

Econoom Matthijs Korevaar noemt startersleningen weinig effectief, omdat extra financiering volgens hem vooral de prijzen en schulden kan opdrijven zonder extra woningen te creëren. De Nederlandsche Bank waarschuwt eveneens voor hogere schulden en huizenprijzen bij ruimere leennormen. Wel stelt DNB dat het prijsopdrijvende effect van de beperkte en gerichte starterslening waarschijnlijk kleiner is dan dat van algemene verruiming van de leennormen.