Vlak voordat vader jaren de cel in moest voor witwassen, schonk hij Rachel een appartement van 8 ton

In dit artikel:

Rachel, begin dertig, moest zich in de rechtbank in Haarlem verantwoorden voor medeplichtigheid aan witwassen nadat zij in 2016 een door haar vader geschonken appartement in Oostenrijk had verkocht. Haar vader, ‘Danny’ (naam gefingeerd), is een diamantair die in 2016 in Londen werd veroordeeld tot elf jaar gevangenisstraf voor het witwassen van ongeveer £50 miljoen. In 2013 had hij een appartement in Velden am Wörther See gekocht; dat vastgoed schonk hij in juni 2016 aan Rachel, kort voordat hij aan zijn straf begon.

Drie jaar later besloot Rachel het vaak leegstaande appartement te verkopen. De verkoopopbrengst bedroeg bruto €925.000; na kosten kreeg zij ongeveer €839.000 op haar rekening. Omdat ze grote bedragen ontving, opende ze meerdere rekeningen. Ze stortte ook bedragen door naar Britse autoriteiten die een claim op het vastgoed hadden. Rachel zegt dat ze nooit heeft gedacht dat er iets mis was: het bezit kwam van haar ouders, en zij vertrouwde hen. Bovendien had haar moeder volgens Rachel een vetorecht bij een eventuele verkoop.

De Belastingdienst ontdekte in 2019 dat Rachel’s vermogen in één jaar was gestegen van minder dan €3.000 naar ruim €650.000, zonder aangifte van buitenlandse bezittingen. Dat leidde tot een strafrechtelijk onderzoek. Officier van justitie stelde dat Rachel “minimaal had moeten vermoeden” dat de schenking uit een misdrijf afkomstig was en eiste een gevangenisstraf van 24 maanden, waarvan tien voorwaardelijk. De verdediging betoogde dat er in Nederland niet was witgewassen: het appartement zou met legaal geld zijn gekocht en het beslag vanuit Engeland was opgeheven, wat volgens hen de rechtmatigheid onderstreepte.

De meervoudige kamer oordeelde dat Rachel de schenking heeft aanvaard terwijl zij had moeten twijfelen aan de herkomst, maar ook dat zij weinig initiatief had genomen en op het moment van de schenking nog jong was. Door die omstandigheden en de lange duur tot aan de zitting kreeg zij een lagere straf dan geëist: een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden en een taakstraf van 240 uur.

Op persoonlijk vlak speelde de zitting emotioneel af: Danny was aanwezig en wachtte buiten de zaal; na afloop troostte hij zijn dochter op een bankje in de gang. Rachel woont bij haar moeder en kampt met een burn-out. De zaak illustreert de juridische valkuilen voor familieleden die grote schenkingen accepteren wanneer de schenker later strafrechtelijk wordt vervolgd.