Waarom heeft dat woord 'activist' toch zo'n slechte naam?

In dit artikel:

Een journalist van FD Persoonlijk beschrijft haar ongemak nadat een redacteur haar vroeg het optreden van Israël in Gaza niet als ‘genocide’ te benoemen. Volgens hem paste die term niet bij een niet-activistisch medium, hoewel hij zei het inhoudelijk met haar eens te zijn. De auteur vraagt zich af of journalistieke neutraliteit in dit geval niet neerkomt op het vermijden van een harde, maar volgens haar noodzakelijke kwalificatie.

Ze wijst erop dat genocidewetenschappers, ngo’s en de Verenigde Naties zich over de situatie in Gaza hebben uitgesproken en dat het Internationaal Strafhof in Den Haag een arrestatiebevel heeft uitgevaardigd. Een definitieve juridische vaststelling van genocide kan volgens haar nog jaren op zich laten wachten, maar dat betekent niet dat journalisten intussen geen duidelijke woorden mogen gebruiken.

Journalistiek hoort volgens de auteur machthebbers te controleren. Wie uit naam van neutraliteit de agressor ontziet, maakt volgens haar eveneens een politieke keuze: de werkelijkheid wordt minder scherp voorgesteld en de dader krijgt in taal een schuilplaats. Ze verzet zich ook tegen het negatieve beeld van activisten als naïeve of hinderlijke actievoerders. Veel maatschappelijke verworvenheden, zoals vrouwenkiesrecht en de achturige werkdag, kwamen juist voort uit activisme.

Grote protesten hebben dat beeld inmiddels verbreed: ook grootouders, welgestelde burgers, ouders met jonge kinderen en journalisten demonstreren voor de bescherming van het internationaal recht. De auteur concludeert dat niet alleen uitgesproken activisten een positie innemen. Ook redacties die andere termen kiezen en zich op neutraliteit beroepen, maken volgens haar een duidelijke keuze.