'We hangen aan elkaars sleutelbos in deze buurt'

In dit artikel:

Ivo Struik (1961) en Margriet Brink (1965) ontmoetten elkaar in 1988 tijdens een studentenbaantje bij tabaksfabriek Turmac en wonen al jaren op het historische Prinseneiland in Amsterdam, nummer 39. Het pand is een oud pakhuis dat in eerdere eeuwen door handelaren van de West-Indische Compagnie werd gebruikt voor opslag van koffie, tabak en suiker; later huisden er ambachtslieden. Toen zij er introkken was het gebouw deels kantoor en was alleen de bovenverdieping bewoond. Na twee grote renovaties brachten ze het oorspronkelijke karakter terug, inclusief de Scandinavische naaldhouten balkconstructie die verborgen zat onder lagen pleisterwerk.

De benedenverdiepingen richtten ze in als bed & breakfast; de overige vier verdiepingen zijn hun woonruimte. Ze kozen voor een industriële inrichting met veel vergaarde fabrieksschatten — lampen, een geklonken stalen bureau en objecten van een verzamelaar uit Jordanië — aangevuld met kunst en selecte designstukken. Door openhuisbezoeken ontdekten ze dat mensen niet meer gewend zijn aan zulke royale ruimtes en dat verbeelding nodig is om ze te benutten.

Het eiland is de laatste jaren levendiger geworden: bruggetjes, rondvaartbootjes en buurtbewoners zorgen voor een intieme sfeer die doet denken aan 19de-eeuwse stadsgezichten. Binnenkort verhuizen Ivo en Margriet naar een beter overzichtelijke woning aan de overkant van het IJ, met hetzelfde vertrouwde uitzicht op de Westertoren.