Wie lekker wil ruiken moet betalen
In dit artikel:
De prijzen van parfums schieten omhoog: luxueuze flacons kosten tegenwoordig honderden tot duizenden euro’s. Een voorbeeld is Strangelove’s parfum dat €900 kost; Le Labo’s Santal 33 gaat richting €300 per 100 ml en Bleu de Chanel L’Exclusif wordt verkocht voor ongeveer €245 per 100 ml. Dit weerhoudt kopers niet; luxehuizen melden verkoopgroei ondanks de hogere tarieven.
Belangrijke oorzaak is de stijging van grondstofkosten, een ontwikkeling die versterkt is sinds de coronaperiode. Tijdens de pandemie stond de branche grotendeels stil; daarna volgde een productieboost en een explosieve vraag naar ingrediënten. Schaarste dreef prijzen op: patchoeli steeg volgens parfummakers meer dan 200% (van circa €80 naar €250 per liter in vijf jaar) en vanille-absolu verviervoudigde tot ruim €10.000 per liter na twee slechte oogstseizoenen. Zulke tekorten en mislukte oogsten verklaren grote delen van de kostentoename.
De markt kent drie segmenten: masstige (massaproducten met prestige-uitstraling, te vinden bij drogisterijen), designer/prestige (Prada, Dior) en niche (kleine oplages, bijzondere materialen, beperkte verkooppunten). In het masstige-segment speelt prijs vaak de doorslaggevende rol; sommige spelers kiezen er zelfs voor importheffingen niet door te berekenen om concurrerend te blijven. Bij designermerken echter fungeert hogere prijs vaak als statussignaal: duurder betekent aantrekkelijker en prestigieuzer, waardoor concurrenten volgen in prijsverhogingen.
De grens tussen designer en niche vervaagt doordat steeds meer designerhuizen exclusieve, gelimiteerde lijnen introduceren met nicheringsprijzen (Chanel Les Exclusifs en Dior La Collection Privée rond €250–300). High-end lijnen van Tom Ford, Prada en Bulgari zitten vaak tussen €350 en €384; Loewe vraagt voor zijn Crafted Collection rond €395. Tegelijkertijd zijn veel oorspronkelijke nichehuizen opgekocht door grote cosmetica‑concerns (Le Labo, Kilian, Frédéric Malle bij Estée Lauder; Byredo bij Puig; Creed bij L’Oréal; Maison Francis Kurkdjian en BDK bij LVMH). Door deze overnames groeiden distributie en schaal, maar de prijsniveaus bleven veelal nicherig.
Financiële cijfers tonen aan dat die strategie werkt: L’Oréal’s luxedivisie noteerde in 2025 een omzetgroei door verhoogde geurvraag; Puig rapporteerde eveneens groei, en in Nederland steeg de parfumomzet in 2024 naar €693 miljoen (+7,5%). In Nederland hebben iconen als Molecule 01 en Santal 33 de consument al vroeg aan hogere prijzen gewend en legden een verbinding tussen avant‑garde niche en bredere prestigepubliek.
Het aantal nieuwe nichemerken explodeert, mede omdat ondernemers een lucratief verdienmodel zien. Winkeliers signaleren veel kwaliteit, maar ook veel merken met weinig bezieling die voornamelijk streven naar een snelle overname door een groot concern. Critici vinden dat sommige parfums overgeprijsd zijn ten opzichte van hun creativiteit of originaliteit; echte nichegeuren zouden juist moeten uitdagen en vernieuwen.
Opvallend is de jongere doelgroep: dankzij TikTok en influencers zoals Jeremy Fragrance ontstaan groepen veertienjarigen die samenleggen om dure nicheflacons te kopen en trends als ‘smellmaxxing’ volgen. Voor mensen met een smaller budget bieden dupes (goedkopere geuren die sterk op bekende parfums lijken) een alternatief, maar parfumeurs verzetten zich hiertegen omdat imitatie volgens hen het vakmanschap en de onderscheidingswaarde ondermijnt — een probleem dat bijvoorbeeld Baccarat Rouge 540 vaak trof.
Kortom: hogere grondstofprijzen, bewuste prijspositionering, marktconsolidatie en nieuwe consumententrends houden de parfumprijzen hoog, terwijl de vraag intact blijft en het marktlabyrint van masstige, designer en niche verder vervloeit.