'Zelfstandig zal mijn zoon nooit zijn'

In dit artikel:

Ondernemer en investeerder Robert Verwaayen leeft met zijn vrouw en kinderen in twee werelden. Op zijn werk bij start-upfonds Keen Venture Partners draait alles om groei en schaalbaarheid; thuis staat de zorg voor zijn 18-jarige zoon Rover centraal. Rover is autistisch, heeft een IQ van 65, spreekt beperkt en kan veel dagelijkse handelingen niet zelfstandig uitvoeren. Hij krijgt thuisonderwijs en reguleert zijn emoties onder meer door rondjes te rennen, te knarsen en in zijn handen te wrijven.

Dat verschil werd dit voorjaar pijnlijk zichtbaar op Schiphol. Ondanks een zorgvuldig voorbereide reis naar Italië raakte Rover overstuur en weigerde hij mee te gaan. Zijn ouders besloten de vakantie af te blazen. Zulke onvoorspelbare situaties, gecombineerd met de reacties van omstanders, vormen een terugkerende belasting voor het gezin.

Na Rovers diagnose op vierjarige leeftijd probeerde Verwaayen met wetenschappelijke kennis en verschillende therapieën grip te krijgen op de situatie. Hij sprak zelfs met autismedeskundige Simon Baron-Cohen in Cambridge. Gaandeweg zag hij in dat zijn streven om Rover zo normaal mogelijk te laten functioneren vooral voortkwam uit angst en een behoefte aan controle. De prioriteit verschoof naar Rovers welzijn: een gelukkige, niet een aangepaste Rover.

De zorg heeft grote gevolgen voor het gezin. Verwaayens vrouw stopte met werken, hun dochter paste zich jarenlang aan en de ouders slapen nog vrijwel elke nacht met hun grote zoon in bed. Kort na zijn achttiende verjaardag vroegen zij curatele aan. Dat maakte voor Verwaayen definitief duidelijk dat Rover nooit zelfstandig zal worden.

Toch beschouwt hij zijn zoon niet als een tragedie. Rover heeft hem milder gemaakt en geleerd mensen niet langs één norm te beoordelen. Verwaayen ziet inmiddels ook de kwaliteiten van mensen die meer tijd nodig hebben om te reageren. Volgens hem hoeft Rover niet te worden ‘gefixt’, maar moet hij kunnen leven op een manier die bij hem past.